UNIT-Y A debate between the different scientific units.

Sir-Cuit please tell us,the units pleaded,who's the best of us all,
As the fight entered newer dimensions,a committee was formed to take a call.

KELVIN overshadowed by Celcius,for he didn't have a degree,
An absolute zero they called him,his international standards they failed to see.

DECIBEL was a sound fellow in limits,they still lived in fear,
For when he got too loud they lent him a deaf ear.

WATT's the man they said ,he's the one to make ,
But the responsibilities that came with him were too much to take.

JOULE's a sprightly fellow,But they didn't know where he'd come from,
How can we destroy them later they wondered,if he ever changed his form.

AMPERE was electrifying;But selfish,she was all about the "I",
In the flow if she forgot ground rules,in shock they'd all cry.

NEWTON was a push around;he'd never let them be idle that rascal,
When given his one space,he'd start behaving like Pascal

Love of direct proportions ,VOLT loved AMPERE with Persistence,
When he tried to get over her,they were met with RESISTANCE.

A reflection of his brother ,MHO could conduct himself well,
Can HERTZ deal with the highs and lows,only time will tell.

FARAD could be in charge for he had shown some capacity,
HENRY opposed current changes ,but had a magnetic personality.

Sir-Cuit :Your values lie before you,so much you've come to symbolise,
              Isn't unity made of "UNIT",above this hate you should rise.

Sky Full Of Stars - A poem constructed from Coldplay song titles.

She gazes at the stars, CHRISTMAS LIGHTS adorn the sky,
SPARKS of the twinkle,or was it her teary eye ?

LOST among millions,her wish on a shooting star,
WHAT IF it never reached?Had she dreamed that far?

THE HARDEST PART she asks her stars,where does my heart lay?
Give me A MESSAGE;Am I a part of a fixed constellation?Am I to lead the way ?

What would you do Oh stars if you were IN MY PLACE?
UP IN FLAMES do i burn like you to create my own space?
                                                   ***
HURTS LIKE HEAVEN stars say,the wars you wage,the hearts you wreck,
What are lines on the ATLAS?For all of you are the same speck.

No time to lay back and look to us,so governed by the CLOCKS,
How long has it been we ask since we last had "THE TALK"s?

EVERY TEARDROP IS A WATERFALL,as you leave your inhibitions aside,
MAGIC of our light is such,it reflects what's hidden inside.

TROUBLE is my dear,around you you think the world revolves,
FIX YOU;For we know the worst shall pass and the best evolves.

A WHISPER on your lips , you ask where your heart lies,
Count us as your blessings ;therein lies your PARADISE.

As MIDNIGHT long passes we will leave you in a blink,
Why don't you write what we told you in paper and INK?
                                                  ***
And it was all YELLOW as rose THE SLEEPING SUN ,
DAYLIGHT falls on her eyelids,but the dream not forgotten.

A friend said - "Meh.Chairs?What can one write on chairs?" The chairs might have taken a little offence that humans don't find them worth writing about.Here's what they are saying to us.(Written as a fun challenge in 45 mins )

For thrones there were such,that wars were fought,
Ruler's seats tainted,today so easily bought.

The bar stools got high,had a little too neat,
But why were they expected to stand on their own feet?

The techie's chair was spinning ,he wanted to go places,
and the college ones paid for,for filling blank spaces.

Patients tested for diabetes,the occasional heart attack,
And we chairs get the blame for being laid back.

The movie ones turned pricey,you gave them fancy covers,
And when the show's up in front,you made us 'handle' lovers.

The flighty and fancy,you put them into planes,
And gave our new generation 'berths' to the humble trains!

Commode's under a lot of pressure,he's taking shit in his stride,
And you mock him still,when he swallowed up his pride.

To ponder upon the universe , you made the rocking chair,
and put the creaky ones in horror movies to give yourself nightmares!

You looked down upon us,like we were mere tools,
Laid your butts upon us,even called us 'stools'.

Cut us some slack,you'll warm up to your seat,
Well you're gonna need us,till you can stand on your own two feet.

  

प्रतिमा-A debate between the shadow and reflection of a person.

 सावली - पावलात टाकुनी पाऊल मी वाट दाखवणारी,
                     तर कधी पाठ राखणारी वाली.
आरसा - पण कजाग काळोखाशी मिळून,
                     फितूर होतेस तू सावली.

आरसा - उत्तरे शोधत येती माणसे,
                       माझ्या सत्यवचनाची त्यांना जिज्ञासा.
सावली - जे मनी असे तेच बघे मनुष्य,
                       बहुरूपी आहेस तू आरसा.

सावली - इकडची गोष्ट तिकडे तुझी,
                       दिशाहीन सर्वांना करतो.
आरसा - माणूस सोडून आपले अंतःकरण,
                       तुझ्यात आपल्या सीमाच बघतो.

आरसा - कधी होऊन छोटी लेखतेस तुच्छ,

                       कधी मोठेपणाने तुझे वर चढवणे.

सावली - न्यायाधीश तूच असशील मोठा,
                       काम माझे राखाडीतच बघणे .

  देव -  माणसाच्या तुम्ही दोन प्रतिमा,
         जणू तुम्हीच त्याचे आपले,
         स्वतःच्या शोधातले तुम्ही वाटसरू,
         तुम्ही त्यांनाच मापले.

         कोनासारखीतरी हवी त्यांना,

         बदल घडवण्यास निघाले,
         प्रत्येकाची प्रतिमा वेगळी,
         हे का नाही तुम्हाला कळाले ?

Study Leave Scenes. An Engineer's guide to PL.

 दिवाळी संपली की दिवे लावायची तयारी सुरु होते ती म्हणजे engineering student च्या घरात. भावंडांची terminal exam, आईनी केलेली दिवाळीची स्वच्छता, केलेला फराळ (इथे केलेला म्हणजे आईनी बनवलेला आणि आपण संपवलेला या अर्थाने ), वीस दिवसाआधी केलेलं submission, october चं कडक ऊन यामुळे इतकी दमणूक झालेली असते ना. ही दिवाळीची सुट्टी अगदी गरजेची असते. या सुट्टीला आई वडील 'study leave' असं म्हणतात. आता 'leaving study' आपण पूर्ण मन लावून आणि निष्ठेने करत असतो, मग कुठे चुकत आहे हे समजेनासे होते. ५ semester झाले तरी याबाबतचा गैरसमज पालकांचा काही जात नाही. पण काय करणार, आपल्याला engineering ला घातलं यातला त्यांचा optimism लक्षात घ्या .
>                अभ्यासाची पहिली पायरी म्हणजे Timetable बनवणे. Timetable बनवायचा फायदा म्हणजे त्यात सहज एक-दोन दिवस निघून जातात. आपण काहीतरी Productive करत आहोत ही भावना येते. ही भावना अजून कोणत्याही PL च्या दिवशी येणार नाही! आता हे Timetable आपण कधीही पालणार नाही म्हणून त्याचं planning करायचं नाही का?
> अजिबात नाही! कष्ट करून एक चोख TT करायचं. अमुक दिवस - अमुक विषय. हे करण्या एवढं गणित आपण अजून विसरलो नसतो. प्रत्येक online गोष्टी सारखी online exam ही वाया घालवली असते आणि insem theory असेल तर 'तीस मार्क हां', म्हणून स्वत:ला 'तीस मार खान' समजत असतो. शेवटी बेरीज करून, "हां, आता मला या परीक्षेत एवढे मार्क आणायचे आहेत" असं म्हणून एक magic figure आपण आणतो. Magic या अर्थी, की ती total च्या बरीच जवळ असते. पण मग - 'अरे त्या Ma'am छान आहेत', 'तारखेची  बेरीज ७ होती', 'अच्छे दिन आने वाले है' - म्हणून आपण  आकडा कमी  करतो. मग TT पाहिलं की समजतं की अरे, दिवसाला २ unit? फक्तं? मग जरा परवाच सुरु करते. अजून १० दिवसांनी झोप होणार नाही ना नीट, मग आत्ताच काढून घेऊया! झोपेचं असं महिन्याचं accounting होतं, हे लोकांना अजून कसं आणि का पटत नाही, देव जाणे.
>                 वर्षाच्या सुरुवातीला घेतलेल्या 'Secondhand reference book' ना दुसरा हातही लागलेला नसतो, पण PL मध्ये त्यांचा नक्की वापर होतो बरंका! काढलेल्या notes उडून न जाण्यासाठी त्यावर ठेवा, चुरगाळलेल्या pages ना सरळ करण्यासाठी त्यात ठेवा, परिक्षेच्या दिवसात exercise तर पाहिजे - तर ही reference books उचला. पाठ सांभाळून हां !
>                 अजूनही Textbook घेतलं नसेल, तर घाबरू नका - अगदी दुकानदाराच्या डोळयात बघून मागा. Reference Book मधून अभ्यास करीन असं म्हणणाऱ्या दीडशहाण्या मुलांसाठी दिवाळी चा special stock आणलेला असतो.
>            पुढची पायरी म्हणजे आपली strategy. ती या ३ phases मधून जाते या एका दिवसात .
> १. Reference Book  नको  आपण Textbook च वापरू
> २. या आधी  विचारलेले प्रश्नच बघू .
> ३. ३ वर्षाहून अधिक विचारलेले प्रश्नच बघू .> काही Most  Recently asked, Least recently asked, most asked in May असे algorithms वापरतात.  प्रत्येकाचा आपला विश्वास. हा दिवस म्हणजे अादला दिवस .
>                  दिवसभर आपण सतत Mobile ला चिकटून असतो याची जाणीव होते आणि जरा  वेळ बंद  करूया असं खूप ठरवतो. या अर्ध्या तासात एक Break Up, एक Patch Up, एक WallPost, Crush चा message नक्की येईल .
>                  दुपारी परीक्षा असली की '११th hour' पर्यंत अभ्यास करणे हे आपण सार्थ करत असतो. अगदीच या वेळेस अभ्यास झाला नाही तरी काय काळजी करताय? पुढच्या sem ला नक्की अभ्यास करू !!

A letter from an experienced External Examiner to budding External Examiners sharing the tricks of the trade.

 (This is a sarcastic take on a budding  Engineer's experiences with engineering vivas and external examiners.This should be taken with a pinch of salt.The author doesn't mean to stereotype external examiners but put forth her own personal experiences.I'm sure a lot of fellow engineering students can relate to this )

दिलेली वेळ ही मुलांसाठी, आपल्यासाठी नव्हे. वेळेचं काय म्हणताय, अगदी आरामात जा! अहो, VIVA  मध्ये वाट ही त्यांनी बघायची आणि आपण लावायची. एवढ्या मुलांची "घ्यायची" म्हणजे छान नाश्ता करून यायला नको? उशीर करण्यामागे खरं तर आपला किती नेक विचार आहे. "कधी एकदा माझी  VIVA  होते", ही भावना आपण जागृत करत असतो मुलांमध्ये.

                 लहान मुलं ती, त्यांचं काय ऐकताय? मन लावून ऐकायची वाईट सवय घालवून टाका ! EXTERNAL नी मुलांचं ऐकलेलं बरं दिसतं का? तुम्ही प्रश्नांचा भडीमार चालू ठेवा. प्रश्न कुठले विचारायचे हे शोधायची खूप सोपी युक्ती आहे. बायको भांडणात जे प्रश्न करते ना, ते नीट लक्षात ठेवा आणि इथे विचारा. उदा. - "याची काही गरज होती का?", "कोणी सांगितलं असं करायला?", "काहीच कसे येत नाही ?", "तुम्ही करता तरी काय वर्षभर ?", इत्यादि. कोणाला कुठला प्रश्न विचारायचा या साठी एक scientific and logical technique आहे आणि ती म्हणजे Eeenie Meenie Maini Mo technique. याचा अवश्य वापर करा.                 
                शेवटी माणूस आपण, एवढं काम केलं की  भूक तर लागणारच. पोटातल्या कावळ्या समोर कुठे ऐकू येणारेत मुलांची उत्तरे? चिडचिड तर सहाजिक आहे. तसंच, दिवस मावळला की  घरच्या external चा फोन यायला लागतो. भराभरा आवरून टाका. अजिबात वाईट वाटून घेऊ नका याचं. अहो, एवढंच होतं तर पालकांनी "अक्षय अमराळे", "अदिती अत्रे " असं काहीतरी नाव ठेवलं असतं. आजकाल हे पालक पण ना, तुम्हाला सांगतो, अजिबात मुलांच्या भविष्याचा विचार करत नाहीत.              
                एखाद्या विषयाच्या प्रश्नाचं उत्तर मुलाला आलं नाही की  "सापडला रे सापडला " म्हणून तो विषय धरा. तो विषय एकदा धरला कि त्यावर खोल खोल जाऊन विचारा. उदा. "मला C++ अजिबात येत नाही" असं म्हणणाऱ्याला static polymorphism, dynamic binding नक्की विचारा. उत्तर तुम्हाला माहिती पाहिजेच असं नाही.              
                  External बनायचं असेल तर एक गोष्ट नीट यायला पाहिजे आणि ती म्हणजे चेहऱ्यावरील हावभाव लपवणे. ही तर एक कला असून त्याचे आकलन Reality shows मधल्या Judges चे चेहेरे पारखून करण्यात येऊ शकते. External चे तीन चेहेरे हुबेहूब करण्यासाठी एक युक्ती आहे. मुलांकडे बघून मनात हे तीन विचार करा -१.आपल्या देशाचं काही खरं राहिलं नाहीये.२.आपल्या आयुष्याचा खरं अर्थ तरी काय?३.आज गवाराची भाजी आहे जेवायला.हे तीन विचार आलटून पालटून करा.            
                   Internal बरोबर काही "Looks" ठरवून ठेवा. एकमेकांकडे बघून माना हलवणे. म्हणजे "वेळ झाली आहे ना लंच ब्रेक ची ?", कपाळावर हात मारून बघणे म्हणजे "कधी एकदा लंच ब्रेक होतोय", जोरात File बंद करणे म्हणजे "आता तरी घेऊया का ब्रेक ?" इत्यादि.                 
                   काय आहे, आपली कदर आपल्याकडे तर कोणाला नसते. आपल्याकडे आपल्याला कोणी विचारत नाही तर आपण तिकडे  जाऊन विचारायचं. आपला वेळ देऊन आपण किती उपकार करतोय मुलांवर, लक्षात घ्या! किती Thankless job आहे आपला! आपला पाठींबा तर लागतोच मुलांना. इंग्रजी मध्ये म्हणतात ना "We got your " backs " " अगदी तसंच. 
                   फिरून या, खातिरदारी करून घ्या ..काय आहे घरात परत आपण विद्यार्थी आणि बायको external  असते!

निरोप

हाती घेऊनी हात म्हणलास "तुझ्या माझ्यातले अंतर तितकेच ,

नकाशावर आपल्याला जोडणाऱ्या रेषेइतकेच.
हातांच्या जुळलेल्या रेषा, आज सीमा का आपल्यात ?
जग आपल्या भातुकलीच्या खेळावर करेल का रे मात ?

तू निघालास, ओला तो रुमाल हाती धरला ,
रुमाल कसला, हृदयाने पांढरा झेंडा फडकवला .
रात्री परी येई रात्र जात आहेस इतका लांब ,
स्वप्न तुझे - म्हणून रोखतात तत्व - बोलण्यावाचून थांब.

आठवणींच्या  "bag"आंनी तुझी पावले जड झाली ,
मग ओझे मनाचे घेऊन चढायला कशी परवानगी मिळाली ?
आज विमानाने का ओलांडायच्या सीमा, हृदयाला वाटते क्षणभर,
कापरे ते मन विनवते आज त्यासाठी धीर  धर .

स्पीकरवरच्या हाकेस ऐकून निघालास ,मनातली प्रार्थना रुसली,
तुझी प्रतिमा होत छोटी आठवणीतच गेली .
दूर जाऊनी, बनून ठिपका विमान गगनाला मिळाले ,
काजळाची रेघ ओलांडून अश्रू आता गळाले.

जणू आयुष्याला करून पाठ ,पाय घराकडे निघाले ,
त्याला म्हणू कसे घर, ते घर न आता राहिले .
मनाचा हा खेळ कसला, वाटला ओळखीचा स्पर्श,
बघून तुला प्रत्यक्ष गगनाला भिडला कोंडलेला हर्ष .

मी विचारले "स्वप्न तुझे, ध्येय तुझे का सोडुनिया आला ?"
तो हसून म्हणतो "विमानाने मला हाच प्रश्न विचारला ".